کمپین کارگران ایران تنها نیستند

مصاحبه رادیو همبستگی با مازیار رازی

سئوال: آقای رازی بعد از سلام و تبریک عید لطفاً به ما بگوئید که چه دلایلی باعث شد که این حرکت شروع شود؟  و البته با کمی حالت تعجیل، و همین طور شرایط پیشبرد این حرکت و نتایج آن را هم توضیح دهید.

بله کاملا درست است این کمپین که در تداوم کمپین سال های پیش بوده و با کمی عجله به صورت فشرده و به شکل اضطراری صورت گرفت، علت آن چندگانه بود. در ماه اسفند ما شاهد تعرضات بسیاری از جمله اعتراضات معلمان، زنان و همچنین فراخواندن منصور اسالو به دادگاه، مواجه بودیم.   دلیل مهم دیگر، این بود که برای نخستین بار در ایران پس از افتراق ها و تشتت ها میان جنبش کارگری و فعالین آن، اتحاد عمل سراسری ئی فراخوانده و اعلام موجودیت شد، تحت عنوان: «شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری».

به اعتقاد من این واقعه ی مهمی بود و لازم بود که صدای این اتحاد عمل یعنی اتحاد کارگران و دانشجویان که در این تجمع شرکت داشتند به گوش جهانیان برسد. همچنین در عین حال در فراخوان برای حمایت منصور اسالو و اعتراض علیه اتهامات واهی نسبت به او و همچنین اعتراض به دستگیری ده ها تن از معلمان شریف و مبارز ایران و زنان مبارز لازم بود دفاعیاتی صورت گیرد.

از اینرو در 19 اسفند ماه یعنی 10 مارس این کمپین آغاز به کار کرد.  به همین دلیل فرصت بسیار کمی موجود بود زیرا که در واقع قصد داشتیم بیشترین اعتراضات یعنی نقطه ی اوج اعتراضات را قبل از تعطیلات عید در سطح جهانی انعکاس دهیم و تداوم مبارزات معلمان به ویژه در سطح جهانی پیگیری گردد تا این که این ها مجدداً به سر کار برگردند و اعتراضات خود را ادامه دهند.

دلیل دیگر درحالی که در این موقعیت رژیم ایران در حال چانه زنی با غرب ست و در صحنه ی بین المللی اعتراضات فراوانی به نحوه ی برخورد آن صورت گرفته؛  موضوع رژیم ایران و همچنین جنبش کارگریو زحمتکشان ایران را در صدر اخبار روز جهانی قرار داده و از این لحاظ هم لازم بود که ما انعکاس صدای کارگران، معلمان، زنان، دانشجویان ایران را در صدر اخبار روز جهانی قرار دهیم و این کار را در حد توانمان انجام دادیم.

بنابراین پس از صدور این اطلاعیه توسط «شبکه ی همبستگی کارگری» امضاهای بسیاری از طرف فعالین دانشجوئی و کارگری در سطح بین المللی جلب شد از جمله از داخل خود ایران، مکزیک، دانمارک، اتریش، اسپانیا، سوئد، امریکا، یونان فرانسه، بریتانیا، کانادا، بلژیک، ایتالیا، ونزوئلا و تا پاکستان. و تظاهراتی نیز در عرض یک هفته سازمان داده شد (که کماکان ادامه خواهد داشت).  تظاهراتی در 20 مارس درواقع شب قبل از عید در چند کشور مختلف صورت گرفت از جمله در مکزیک در مقابل سفارت جمهوری اسلامی اعتراضاتی توسط فعالین جنبش دانشجوئی و کارگری مکزیکی علیه دستگیری ها و علیه اجحافاتی که رژیم بر معلمان وارد کرده انجام گرفت.

در اتریش سه فعالیت مختلف در یک روز انجام گرفت که یکی اعتراضی در مقابل سفارت آمریکا در وین بود و همچنین در کشور بریتانیا در لندن اعتراضی در مقابل سفارت ایران صورت گرفت و چند اکسیون مختلف هم در پاکستان انجام گرفت.

در این رابطه نکته ی مهمی که باید ذکر کرد این است که: برای نخستین بار در این 10 روز ما توانستیم پیوند بسیار نزدیکی را با فعالین جنبش دانشجوئی و کارگری در داخل ایران برقرار کنیم. این امر  به اعتقاد من بسیار حائز اهمیت است، زیرا که در دوران گذشته فعالیت هائی که در خارج انجام می شد به دلایل مختلف اصولاً در ایران بارتاب زیادی داده نمی شد یا شنیده نمی شد و یا اهمیت چندانی به آن داده نمی شد. ولی این بار در عرض این مدت کوتاه فعالین جنبش دانشجوئی و رهبران عملی دانشجوئی و کارگری حتا امضاهای خود را با نام خود زیر این این اطلاعیه قرار دادند از جمله عابد توانچه از وبلاگ (علیه وضعیت موجود)، در حالی که عابد توانچه تا چندی پیش در زندان بود. مرتضی اصلاح چی از فعالین عملی جنبش دانشجوئی و از سوئی دیگر محمد اشرفی یکی از فعالین کارگری جنبش کارگری و ده ها فعال و وبلاگ نویسهای جنبش دانشجوئی از جمله: چپ نو، سلام دموکرات، جوان سوسیالیست، دانش آموزان مبارز، کمونیست انقلابی، مبارز سوسیالیست، فعالین دانشگاه های مازندران و ده ها فعال جنبش دانشجوئی و کارگری از این فعالیت در عرض این مدت کوتاه حمایت کردند و در واقع شعار کارگران ایران تنها نیستند مورد حمایت خود قرار دادند و علناً از آن حمایت خود را اعلام کردند.

از این زاویه است که ما تصور می کنیم این نوع کمپین ها بدون این که تدارکات عمیق و درازمدتی در پی آن بوده باشد؛ می تواند انجام بگیرد و این تناسب قوا را که امروز در سطح ایران به نفع کارگران و جنبش دانشجوئی و زنان و معلمان درحال تغییر است؛ تقویت کرده و تناسب قوا باید به شکلی باشد که رودرروئی ها به نفع جنبش هائی که در مقابل رژیم ایستادگی می کنند سوق دهد.

در عرض این یک هفته در خارج از کشور نیز شخصیت هائی این فراخوان و کمپین را امضاء و تأیید کردند مانند جرمی پیر دبیر کل سندیکای روزنامه نگاران بریتانیا از این کمپین حمایت کرد و یکی از نماینده های چپ گرای پارلمان بریتانیا به نام جان مک دونالد، که این شخص از جمله نمایندگان اقلیتی در پارلمان بریتانیا است که علیه جنگ افروزی های دولت بریتانیا فعالیت های بسیاری کرده و از کمپین ما در مقابل رژیم نیز حمایت نمود.

سئوال: آقای رازی شبکه ی همبستگی کارگری در رابطه با فعالیت های خودش چند سال پیش در همین حرکت کارگران ایران تنها نیستند که تبدیل به یک حرکت سراسری شد در همکاری نزدیک و تنگاتنگ با دیگر جریانات چپ بخصوص آن ها که دل به گرو اهداف طبقه ی کارگر ایران بسته اند داشت، امسال این حرکت این قدر منفعلانه و بدون مشارکت دیگر نیروهای چپ، دلایل این چه می تواند باشد؟

من این جا می خواستم ذکر کنم که چنین قصدی در این حرکت وجود نداشته و ندارد. در واقع این حرکت تا اول ماه مه ادامه خواهد داشت و امیدواریم که به یک کمپین دائمی مبدل گردد. بنابراین این که کمپین رأساً از طرف شبکه همبستگی کارگری فراخوانده شد، به دلایل فرقه گرایانه نبوده و همان طور که در ابتدای مصاحبه توضیح دادم متأسفانه به این دلیل وقت کم بود به همین دلیل من فکر می کنم برای رفع این نقص ما این روزها در خارج از کشور باید یک روش کار نوینی اتخاذ کنیم و آن هم این است که: براساس یک سلسله شعارهای عام که مورد توافق همگی است، حول یک سلسله محورهای اساسی می توانیم بدون این که تدارکات طولانی و بحث های طولانی و منشورنویسی های متعدد و اساسنامه تهیه کردن ها و غیره در واقع با یک فراخوان همه را بتوانیم متحداً بسیج کنیم. به اعتقاد من دلیلی وجود ندارد که ما ساعت ها بنشینیم و بحث و تبادل نظر کنیم که یک فعالیت به عنوان مثال در حمایت از اسالو و یا معلمان انجام شود.

کافی است یک جریان (مهم هم نیست که چه کسی مبتکر این کار است) اعلام نماید که در فلان روز در حمایت از اسالو و معلمان ایران کمپین بین المللی داریم. به نظر من رفقا و دوستانی که قلبشان برای جنبش کارگری می تپد بدون این که تأکید داشته باشند "مٌهر" سازمانی و یا تشکیلاتی خودشان را بر این کمپین و یا کمپین های مشابه بکوبند، خودشان رأساً وارد فعالیت شوند.  همه ی رفقا خیلی ساده می توانند از حمایت کنندگان این کمپین باشند و به نام خود و با پرچم خود در شهرهای خودشان در آن روز مشخص فعالیت بکنند و امضاها جمع نمایند.

به همین دلیل به نظر من کمپین «کارگران ایران تنها نیستند» باید یک کمپین دراز مدت باشد این پیشنهاد را ما یک سال و نیم پیش به رفقائی که در آنزمان در کمپین شرکت داشتند، طرح کردبم،  ولی متأسفانه مورد استقبال قرار نگرفت و آن کمپین پس از یک ماه خاتمه پیدا کرد. ولی اکنون به دلیل وضعیت خاصی که در داخل ایران وجود دارد وقایع سریع اتفاق می افتد و ایران به مرکز مباحثات روز جهانی مبدل گردیده. ما فرصت نداریم که ساعت ها بنشینیم بحث های فرسایشی کنیم.

پس ملاحظه می کنید که این فرصت ها را نخواهیم داشت. بنابراین ما از رفقا و از دوستانی که در ارتباط با جنبش کارگری فعالیت می کنند خواهش می کنیم و آنها تشویق می کنیم که به این کمپینی که شناخته شده هم است بپیوندند زیرا که به نام سازمان و تشکیلاتی روی آن نیست و برخورد فرقه گرایانه نمی کند و محور فعالیت های آن هم روشن است: بر سر فعالیت های دموکراتیک در دفاع از کارگران و معلمان و آقای اسالو است و این دوستان و رفقا در هر شهر و کشوری که هستند با شعارها و پرچم خودشان این کمپین را تقویت کنند. تا اول ماه می ما فرصت بسیار خوبی داریم، مثلاً هر هفته در یک شهر و یا در یک کشور تظاهراتی و یا اعتراضی در حمایت از کارگران و معلمان انجام دهیم و همکاری کنیم با جنبش های داخل ایران و به سوی یک اتحاد عمل کاملاً سراسری پیش بروند.

در ضمن اعلام موجودیت شورای همکاری تشکل ها و فعالین کارگری که شامل کمیته ی هماهنگی و کمیته پیگیری است و فعالین دانشجوئی هم در آن هستند، فعالین کارگری نیز در آن شرکت دارند و سندیکالیست ها در آن می باشند موضوع بسیار مهمی است که باید به آن توجه نمود. انواع و اقسام گرایش های مختلف کارگری به این نتیجه رسیدند که فرقه گرائی را باید کنار گذاشت و متحداً باید عمل نمایند. اول ماه مه یعنی دو ماه دیگر (فرصت بسیار زیادی هم نیست) و تا این زمان این تجمع وسیع باید تحقق پیدا کند و نشان داده شود که هزاران هزار کارگر می توانند متحداً علیه اجحافات سرمایه داری قد علم کنند، این جا است که نقش ما در خارج از کشور بسیار مهم می گردد تنها راهی که ما می توانیم با این خواست و مطالبات جنبش کارگری داخل ایران  برخورد کنیم این است که خودمان از این فرقه گرائی گسست کنیم و دنبال ساختار تشکیلاتی و بحث و تبادل نظر نباشیم و زمانی که کمپین آغاز می شود، رفقا بیایند و همکاری کنند و خودشان رأساً امور را در دست بگیرند و امضاهای خود را بدهند و حمایت ها و امضاها جمع آوری نمایند.

 و از همه مهم تر نکته ی محوری اصلی که ما باید مد نظر داشته باشیم، این است که ما به عنوان ایرانی های اپوزسیون ایران بخصوص اپوزیسیون چپ که علاقه ی مفرطی به حمایت از کارگران ایران دارد باید به عنوان اهرمی عمل نمائیم و نباید فقط به عنوان ایرانیان جمع شویم و جلسه بگذاریم و فعالیت بکنیم، ما در واقع باید رو به جنبش و موافقین و متحدین خودمان در کشورهائی که زندگی می کنیم آن ها را پیدا کنیم. در درون اتحادیه های کارگری و در درون فعالین دانشجوئی به عنوان مثال در سوئد در درون سندیکاهای کارگری متحدین خود را جستجو بکنیم. واقعه ی ماه گذشته اتفاق افتاد که این مسئله را نشان می دهد. کتابی به نام ایران در لبه ی پرتگاه از طرف دو تن از فعالین آنارکوسندیکالیست به نام آندریاس مالم و شورا اسماعیلیان در سوئد به زبان انگلیسی منتشر شد. این کتاب از این نظر بسیار مهم است که چنین کتابی در گذشته در ارتباط با رساندن صدای فعالین جنبش کارگری به جهان به زبان انگلیسی در خارج منتشر نگردیده و این نوع کارها که به عنوان مثال اینکه آنارکو سندیکالیست ها تشویق بکند که 3 هفته به ایران مسافرت نمایند همان طور که این دوستان دو سال پیش به ایران رفتند و مصاحبات بسیاری با فعالین جنبش کارگری کردند، از نزدیک به طور روزمره با کارگران مصاحبه کردند و فعالین کارگری  را ملاقات کردند و نتیجه ی آن را در واقع پس از دو سال کار و زحمت به صورت یک کتاب انتشار دادند.

این گونه کتابها می تواند روزنه ی مهمی باشد برای رساندن صدای جنبش کارگری به متحدان بین المللی خود. در نهایت اگر وقایعی در ایران رخ دهد، (که رخ هم خواهد داد و به زودی هم، زیرا که وقایع اخیر نشان داده است تناسب قوا به طرف طبقه ی کارگر و جنبش زنان و معلمان غیره پیش می رود) و اگر چنین اتفاقی بیافتد؛ این متحدین بین المللی هستند که می توانند موفقیت جنبش کارگری و جنبش های مختلف تحت ستم را در ایران حمایت نمایند، یعنی با اعتصابات و اعتراضات خود و فشار گذاشتن بر دولت های خودشان در اروپا و امریکا تسهیلاتی ایجاد شود که جنبش کارگری و دانشجوئی و زنان در ایران گام های مؤثرتری بردارد.

از این رو توصیه ی من این است که رفقائی که در کمیته های کارگری مختلف که ساخته هم شده اند، محورهای اصلی کار خودشان را برای دسترسی به متحدین بین المللی جنبش کارگری و اتحادیه های کارگری و دانشجوئی بگذارند و انتشار این نوع کتاب ها بسیار مهم و ارزنده خواهد بود.

با تشکر

31 مارس 2007